Το ξέρατε ότι η τηλεόραση λειτούργησε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη το 1961????

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι –όπως έγραψε παλιότερα και η «Καθημερινή»- η ιστορία της Ελληνικής τηλεόρασης αρχίζει το 1951 οπότε με τον νόμο 1663 προβλέπεται η ίδρυση και λειτουργία ραδιοτηλεοπτικών σταθμών των Ενόπλων Δυνάμεων - διάταξη η οποία καταργείται 15 χρόνια αργότερα - ενώ παράλληλα προβλέπεται και η λειτουργία της Υπηρεσίας Ενημέρωσης Ενόπλων Δυνάμεων (ΥΕΝΕΔ) που θα είχε την αρμοδιότητα για την εγκατάσταση και λειτουργία ραδιοτηλεοπτικών σταθμών.
Αυτό ορισμένοι το θυμούνται. Οι νεότεροι μπορούν να ανατρέξουν στο αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών, όπου αναφέρεται, μεταξύ άλλων: Στις αρχές της δεκαετίας του '60 ξεκινά η πειραματική μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών στη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος πειραματικός σταθμός Ελληνικής τηλεόρασης λειτούργησε το 1961 στη Θεσσαλονίκη από τη ΔΕΗ στα πλαίσια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Η επίσημη όμως έναρξη της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης έγινε στις 23 Φεβρουαρίου 1966, με πρώτη παρουσιάστρια την Ελένη Κυπραίου και συντονιστή το δημοσιογράφο Γεώργιο Κάρτερ.

ΟΛΟΙ οι παλιοί θυμόμαστε τη μέρα!.. Ήταν Απρίλιος του 1966 όταν από το χώρο που είχε διαθέσει ο ΟΤΕ στο τότε ΕΙΡ (Ελληνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) έγινε η πρώτη εκπομπή τηλεοπτικού προγράμματος. Ήταν το πρώτο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Με καθυστέρηση μιας τουλάχιστον δεκαετίας από την υπόλοιπη Ευρώπη και δύο από την Αμερική, η Ελλάδα αποκτούσε τηλεόραση.
Η ΠΡΩΤΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Για πρώτη φορά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και τη Μεσολυμπιάδα του 1906 η Ελλάδα αναλάμβανε μια μεγάλη διοργάνωση στον κλασσικό αθλητισμό.
Ήταν το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1969 που ανατέθηκε το 1966


Εκείνη την εποχή η ανάθεση έμοιαζε με ρωσική ρουλέτα. Τηλεόραση που θα μπορούσε να εγγυηθεί την τηλεοπτική κάλυψη δεν υπήρχε, στάδιο δεν υπήρχε .


Σε λίγο τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα.


Ο προϋπολογισμός της διοργάνωσης εκτοξεύτηκε στα ύψη και την μέρα της έναρξης των αγώνων (16 Σεπτεμβρίου 1969) μπογιατζήδες και φαντάροι έβαλαν τον περιβάλλοντα χώρο του Σταδίου Καραϊσκάκη.
Όσο για την τηλεοπτική κάλυψη την ανέλαβαν οι ξένοι. Ο ΣΕΓΑΣ πλήρωσε 60 εκ. δρχ για να αγοράσει τέσσερα συνεργεία εξωτερικών μεταδόσεων από την Αγγλία τα οποία στη συνέχεια τα πούλησε αντί 34 εκ. δρχ στην ΕΡΤ (τότε ΕΙΡ) και στο στρατιωτικό κανάλι της ΥΕΝΕΔ. Τρία πήρε το κρατικό κανάλι κι ένα οι στρατιωτικοί.


Τα τέσσερα van είχαν 14 κάμερες και τοποθετήθηκαν:
* Στο Στάδιο Καραϊσκάκη (5 κάμερες) όπου γινόντουσαν οι αγώνες
* Στον Μαραθώνα, στην εκκίνηση του Μαραθωνίου δρόμου
* Στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στον τερματισμό του Μαραθωνίου, ενώ
* Ένα ακόμα Van ακολουθούσε τη διαδρομή των δρομέων του Μαραθωνίου


Τη παραγωγή στο Καραϊσκάκη που ήταν και το βασικό μέρος των αγώνων την είχαν αναλάβει Ιταλοί της RAI υπό τη διεύθυνση του Φράνκο Μοράμπιτα. Δεν τα πήγαν και τόσο καλά, αφού όπως διαβάζουμε στο τύπο της εποχής το BBC διαμαρτυρήθηκε για δύο παγκόσμια ρεκόρ που έχασε. Οι Έλληνες τηλεθεατές πάντως που δεν είχαν ξαναδεί αθλητική διοργάνωση σε απ’ ευθείας σύνδεση μαγεύτηκαν από το αποτέλεσμα.
Την παραγωγή του Μαραθωνίου την είχαν αναλάβει Γάλλοι τεχνικοί.
Την ίδια μέρα που άρχισαν οι αγώνες το ΕΙΡ εγκαινίασε και τον πομπή της Πάτρας. Ήταν η Τρίτη πόλη μετά την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη που θα μπορούσε να δει τηλεόραση.
Τις περιγραφές στο ΕΙΡ τις έκανε ο Γιάννης Διακογιάννης με αναπληρωτή το Νίκο Γεωργόπουλο, παλιό Βαλκανιονίκη.
Στην ΥΕΝΕΔ το γενικό συντονισμό ανέλαβε ο Κώστας Σισμάνης και τις περιγραφές οι Βασίλης Γεωργίου και Στάθης Γαβάκης. Το στρατιωτικό κανάλι επειδή έπαιρνε την εικόνα του ΕΙΡ που έδινε στη Eurovision κατασκέυασε ένα μικρό στούντιο από το οποίο έβγαζε συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών.
Οι αγώνες αποτέλεσαν μια καλή ευκαιρία για να διαφημίσουν τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών τις τηλεοράσεις τους. H ανθολογία των διαφημίσεων που δίνουν και την αισθητική της εποχής.

ΠΗΓΕΣ
wikipedia.org
kathimerini.gr
sakketosagelos.gr
.radionefeli.com/